|
برگشتی در کار نیست
دیگر باد باید بیاید مجاب کند برجستگی های ذهن را که دیگر ... وقتی رویاهایم با دود سیگار می آمیزند و دنیایی می شود انجا که هیچ امتیازی وجود ندارد و مهم نیست که من هر صبح افول می کند تا انتها و عمق مرا پیرمردی با طناب اندازه می زند مدام و اکسیژن است که اسراف می شود برام ارضا می شوم با خم کمرگاه نکته اینجاست... دیروز تا عصر کلنجار رفتم و نشد که اثبات کنم خود را بر روی کاغذ با خودکار سیاه تنها اتفاقا پشت برگه پر بود از هجوم هیچ هی ! من فقط مشق شعر می کنم . شب داشت وقت می گذراند با من که از چنگش جستم و ریده شدم بر این استعاره زار و تشبیه زار و ای کاش رهایش ... رهایش نمی کنم و رطوبت کلمه نوشتن به زیر پوستم می رود دیداری ست دستمالی شده بدون خلوت جدال من با من بازگفت و خود نمایش دادن برهنگی جدید من در انتقال به چشم های شما این عصر دیگر عصر یاغی گری نیست حتی عصر همخوابگی هم نیست عصر واخوردگی هم نه شاید عصر تا خوردگی و ناکامی همه گیر
+ نوشته شده در چهارشنبه ششم آبان 1388ساعت 22:30  توسط خیابان یک طرفه
|
نا ممكن نيست
تبسمي ملايم ماسيده بر لب ها جديد نيست وقتي رگبار فشنگ ها آرام در من فرو مي روند پر كن خشاب ها را خالي مي شوند ناگفته ها همه چيز منحصر به توست. ترميم لبخندي ناشناخته از دور دست صداي درد مي آيد.
+ نوشته شده در سه شنبه پنجم آبان 1388ساعت 22:5  توسط خیابان یک طرفه
|
بگو به خون بسراید این قبیله ی قربانی حرف آخر رستن را...
+ نوشته شده در یکشنبه سوم آبان 1388ساعت 17:56  توسط خیابان یک طرفه
|
چیزی از هستی من دارد فرو می ریزد چون دیواره ی ژوسیده ی دندانی و من متنفرم از همه ی چون ها و مثال ها و استعاره ها .کاش استعاره و تمثیل از ذهن من خارج شود تا همه چیز را همان جوری که هست بگویم.
+ نوشته شده در شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 16:43  توسط خیابان یک طرفه
|
نشدم برایت آن جور که دوست می داشتم افزون بر تل این خاک تن پاره ا ی بی تحرک بودم در کنارت از روز نخست. نه فرزند خوبی شدم نه دوست خوبی . نه یار خوبی نه همسر خوبی .پدر خوبی نیز نخواهم شد. تمام سرمایه ام در یک سالن نمایش ختم می شود. آن روز که چشم بسته بودم و تو پیدا بودی.
+ نوشته شده در شنبه یازدهم مهر 1388ساعت 20:17  توسط خیابان یک طرفه
|
يه هو يه موجي اومد و قايق و كند از اسكله تو بند دل، سلول عشق، حبس نگاتو مي كشم آي قصه ي بي سر و ته، شعر بدون قافيه اسكله ي ناز چشات، حريم امن قايقم دل مي گه دستاي تو رو به صد تا دنيا نميدم
+ نوشته شده در دوشنبه ششم مهر 1388ساعت 23:13  توسط خیابان یک طرفه
|
نگران خودم هستم. اینجا جای ماندن نیست دیگر. هیچ چیز به این زودی ها درست نمی شود وبزرگترین افسوس روزی ست که می خواهی ولی نمی توانی و به یاد می آوری روزی را که می توانستی ولی نخواستی.باید رفت.چگونه را نمی دانم. و اگر نتوان رفت پس به ناچار شروع باز فرو رفتنی ست .
+ نوشته شده در دوشنبه ششم مهر 1388ساعت 0:0  توسط خیابان یک طرفه
|
دگر نیستم
به کام کسی، که خویش را سیراب نمی توانم کرد.
+ نوشته شده در جمعه سوم مهر 1388ساعت 4:24  توسط خیابان یک طرفه
|
بین این همه
تو فرق داری با همه شالی سبز بر سر بی هیچ آبایی و اجدادی خیلی زیاد بودی چرخ ریسک رسیده سر کوچه تهوع روی دامنت را عزیز غنیمت شمردم مسیل را این راه مرغوب را.
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام شهریور 1388ساعت 22:42  توسط خیابان یک طرفه
|
سیگاری در شب
پاییز هشتاد و هشت ... ... ...
+ نوشته شده در دوشنبه سی ام شهریور 1388ساعت 0:28  توسط خیابان یک طرفه
|
نازک تکیه گاهی بود و ترد و
واخورده بودم دم عصر آن روز طولانی. فنجان لب پریده گشایشی برایم نکرده بود و چه فرومایه بود تصویرم در چشم هاش دیدم یک خط اریب بر ساختار زندگی ام رسم شده و غروب به قله های تو سری خورده ما رسیده و نان نیم خورده سفره مان جلوه ی زردی دارد. نقطه چین ها در جمله هایم کم کم جای تمام کلمات را پر می کند .طلسم شده ام هی بگو معرکه گیری ست...
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم شهریور 1388ساعت 18:26  توسط خیابان یک طرفه
|
"چیز "
واقعا به جز چیز چه می شود گفت؟ این روزها چگونه است ؟ این مالیخولیا، ابدیست. و چیزی در من نسوخ کرده و به در نمی آید. چیزی من را ویران می کند. کاش آن عکس میر حسین را از روی یخچال بر نمی داشتی. کاش دوباره شهر سبز می شد. این روزها با آنچه بر من گذشته چه خوب جور شده اند.به یاد یک نوشته قدیمی ام می افتم... تقويم به آن موسم که در من معنايي ناپديد ميشود مرد از پس ماهي ميآيد این روزها از خيابان که ميگذرم و هر عابر ما از منافذِ تنظيف آن عدالتي فرو ريخته ايم چرا اين روزها را خواب نميبرد؟
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388ساعت 23:55  توسط خیابان یک طرفه
|
من این پایین نشستم سرد و بی روح
تو داری می رسی به قله ی کوه داری هر لحظه از من دور میشی ازم دل می کنی مجبور میشی تا مه راه و نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ ِ مــُـرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم خودم گفتم که تلخه روزگارت من و بیرون بریز از کوله بارت دلم می مـرد و راه بغض و سد کرد به خاطر خودت دستاتو رد کرد منم اونکه تو رو داده به مهتاب کسی که روتو می پوشونه تو خواب کسی که واسه آغوش تو کم نیست می خوام یادم بره، دست خودم نیست با چشم تر اگه تو مه بشینی کسی شاید شبیه من ببینی تا مه راه و نپوشونده نگام کن اگه رو قله سردت شد صدام کن یه رنگ مرده از رنگین کمونم من این پایین نمیتونم بمونم
+ نوشته شده در چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت 17:37  توسط خیابان یک طرفه
|
یک صد و شصت و نه روز مانده به پایان سربازی.
مرا از سر انگشتانم تعریف کن.شاید به گمان یک سپیدی ساکت. اما نه، باید بنویسم مرگ بر ضمیر دوم شخص مفرد. از این پس باید تک رفت. همانطور که پدر نتوانست تک برود. این حقیقتی ست شاید بی فاجعه،شاید بی مساله. خوابم نمی رود. به هیچ چیز فکر نکن و من فکر می کنم که به هیچ چیز فکر نکنم. ذهنم بهم ریخته از مساله ای کوچک از رفتار . شب یا روز .غروبی ابدی. شنا نیست، تقلای یک ماهی ست در آب.
+ نوشته شده در سه شنبه هفدهم شهریور 1388ساعت 0:59  توسط خیابان یک طرفه
|
خواب دیدم
خانه ای خریده ام بی پرده بی پنجره بی در بی دیوار...هی بخند! "سید علی صالحی - با صدای خسرو شکیبایی" باید روزها عبور کنند.باد بوزد.شب سرازیر شود.
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم شهریور 1388ساعت 22:37  توسط خیابان یک طرفه
|
آن شاعر فقید در سخنان فکاهی اش وقتی برگ های سرخس چروک خورده بودند و ندامتگاه نیستان مولوی را تحقیر می کرد . Seems like it was yesterday when I saw your face
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم شهریور 1388ساعت 22:7  توسط خیابان یک طرفه
|
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان، قال و مقال و عالمی، می کشم از برای تو ،دولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخار، گوشه ی تاج سلطنت می شکند گدای تو.
+ نوشته شده در سه شنبه دهم شهریور 1388ساعت 18:7  توسط خیابان یک طرفه
|
در نبود من
گیاه سبزی رویید خورشید می دید او را و من نی شب او را می دید و من نی
+ نوشته شده در دوشنبه نهم شهریور 1388ساعت 16:20  توسط خیابان یک طرفه
|
تحت تاثیر فیلم "پی" به دنبال یک الگو در ادبیات داستانی و سخن هستم.
+ نوشته شده در جمعه ششم شهریور 1388ساعت 21:38  توسط خیابان یک طرفه
|
کاش می شد محتویات مغزم را با قاشقی در بیاورم و روی تابه بریزم.
حالا من ایستاده ام رو به روی تو ای سرجوخه. فرمان تیر را بده. وقت رفت است. بعد از دیدن Life IS Beautiful جوری گریه کردم که مدت ها بود نکرده یودم. و الان رگ دست هایم عطش پاره شدن دارند. تمام بزرگواری روح من در کوچه ها خاکمال شده و تو که با آن چشم های وق زده تمام مرا می پایی ببین چگونه دست هایم سرد می شوند. چگونه بنفشی سیاهی روی پوستم پیشروی می کند.تمام سیگارهای این پاکت سیاه را توی بستر یک زن اثیری هم بکشم حالم خوب نمی شود. تا خود صبح توی گودترین رویا ها هم تسکین نمی یابم . گلویم فشرده می شود و نوک انگشتانم یخ می زند. دست هایت روی شانه ام هم بگذاری و لب هایت ژوستم را لمس کنند هم هیج اتفاقی نمی افتد. چرا یک راه هست. کاری کن گریه ام بگیرد. این همه کاری ست که می توانی برایم بکنی.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهارم شهریور 1388ساعت 19:58  توسط خیابان یک طرفه
|
آن روز که فراموشی قبر جسد صبورم را در بر گیرد باد می وزد در سحر و موهایت را ...
+ نوشته شده در شنبه سی و یکم مرداد 1388ساعت 22:20  توسط خیابان یک طرفه
|
"پری" را دیدم. ماهی عشق نور.خسرو شکیبایی را.
+ نوشته شده در جمعه سی ام مرداد 1388ساعت 0:3  توسط خیابان یک طرفه
|
غم غریب کدوم غروبی که عطر پاییز گرفته بوی تنت...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هفتم مرداد 1388ساعت 22:24  توسط خیابان یک طرفه
|
من اعتراف می کنم به قتل، حمل اسلحه من اعتراف می کنم به ننگ سرسپردگی
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم مرداد 1388ساعت 12:53  توسط خیابان یک طرفه
|
رویای بابل را نپسندیدم.
خوش نیستم. امیدوارم همه چیز حل شود. زنی در من مرده است. زنی در من بیوه شده است. زنی زیبا با پوستی براق و کشیده و یک روسری توری به رنگ سیاه.
+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388ساعت 22:12  توسط خیابان یک طرفه
|
من صاحب یک رویا هستم...هم چو رویای بابل
+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم مرداد 1388ساعت 22:3  توسط خیابان یک طرفه
|
گفتم شاید تمام شود ونمی دانستم چه باید بکنم. آنقدر می رویم تا روزی که نیستیم. با این فکر که هوا چقدر سرد بود برایمان.
+ نوشته شده در پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 18:34  توسط خیابان یک طرفه
|
گرگها خوب بدانند دراین ایل غریب/گر پدر مرد،تفنگ پدری هست هنوز/گرچه مردان قبیله همگی کشته شدند/ توی گهواره چوبی پسری هست هنوز/ آب اگر نیست نترسید که در قافله مان/ دل دریائی و چشمان تری هست هنور... هرچقدر می دوم نمی رسم. هرچی تقلا می کنم فروتر می روم. هرچه بی خیال می شوم داغان ترم.کسی به ما کمکی نمی کند. کسی به یاد ما نیست.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم تیر 1388ساعت 16:39  توسط خیابان یک طرفه
|
از پس این روزهای پر از خون و تجاوز و سرکوبی نژندی درونم رسوخ کرده.جز سکوت کاری انجام نمی شود. این بار سکوت نشانه نتوانستن است و فرو رفتن. دلم گرفته است. سخت گرفته است.اوج افسردگی من است این روزها.مرداد.هیچ وقت گمان نمی کردم این ماه آنقدر برایم پر حادثه باشد. ماه رسیدن و جدایی.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و سوم تیر 1388ساعت 23:19  توسط خیابان یک طرفه
|
|
|