"حميد مصدق"

 " تنها دوبار زندگي مي كنيم" را به اتفاق دوستان ديدم. توصيه مي شود تا هست از دست ندهيد.

پاي گريز نيست توان گريز نيست " حميد مصدق"

خاطرم جمع است كه هيچ اتفاق خاصي نخواهد افتاد.خلاص و رهايي آغار نخواهد شد.جبر جابران خيمه زده است . 
ياد خاطره اي افتادم. قراني قديمي داشتيم موروثي كه پشت به پشت به خان دايي رسيده بود و هنوز هم بايد در همان خانه موجود باشد . حاشيه نويسي  و برگ هاي طلا نويس داشت . در حاشيه سوره كوثر آمده بود هر كس دو هزار بار بخواند شب يكي از ائمه را به خواب مي بيند. مادر مرا خانه خان دايي گذاشته بود و خودش رفته بود شب احيا . مدرسه نمي رفتم هنوز. دو هزار بار تمام شد. تمامش را راه مي رفتم و دور اتاق مي چرخيدم و مي خواندم. فكر مي كنيد چه شد؟!

به خود نیامده بودیم آنگه که از پشت خطوط تلفن با چشمان وق زده دیدمان می زدند. به خود نیامده بودیم آنگه که  آمده بودند پشت در خانه هایمان و صدای پای چکمه هاشان  می کوبید بر کف کوچه.به خود نیامده بودیم انگه که دست هامان داشتند سردی هوای حیاط راس ساعت پنج صبح زمستان  را برای چشمان چشم بند خورده مان  نقل می کردند.به خود نیامده بودیم و سفیر سرخ یک تیر بوسه زد بر پیکرمان و به خود که آمدیم مادران مان به پیشواز  ما صف کشیده بودند.

من خسته هستم. کوفته است پیکرم. لاله های نارنجی در باد تکان می خورند. برف می نشیند بر چمن سبز. آب یخ می زند بر زمین. کسی مرا هل می دهد . کسی مرا می کوبد. انگار من از پس آوار یک عشق می آیم

يك مجموعه شعر آماده دارم كه تمام نوشته هايش براي دست كم چهارسال پيش هستند .نسخه هايش را به دو انتشارات داده ام و كسي حاضر نشده چاپش كند. آني تا مي گويد چند نشر ديگر هم امتحان كنم. اما راستش اگر در بهترين حالت يك نشر هم موافقت كند دست كم دو سال طول مي كشد كه چاپ شود . و اين در حالي ست كه برخي از اين نوشته ها براي هفت سال پيش هستند . و اينكه روحيه اش را ندارم كه بنشينم و ببينم چه مي شود. همين روزها share  مي كنم و مي گذارم اينجا.

هستي از ما آلت خورده 
ما از هستي...

نمی توانم. دستم نمی رود. از آزرده گی و خشم و ناتوانی پر ام. کشته می دهیم بدون هیچ درخشندگی. هر دم در این فکرم که در کدام نقطه این جهان آواره شوم.

و ناکامی همه گیر
کشش ندارد. مثل چسب تاریخ گذشته

مثل عریانی یک غمگساری که هیچ ضخامتی ندارد
باران شران هم بریزد
نمی توان گقت یک سخن پراکنی اینجا رخ داده
خرسندم از اسراف

ترميم لبخندي ناشناخته از دور دست صداي درد مي آيد.

چیزی از هستی من دارد فرو می ریزد چون دیواره ی ژوسیده ی دندانی و من متنفرم از همه ی چون ها و مثال ها و استعاره ها .کاش استعاره و تمثیل از ذهن من خارج شود تا همه چیز را همان جوری که هست بگویم.

نشدم برایت  آن جور که دوست می داشتم افزون بر تل این خاک تن پاره ا ی بی تحرک بودم در کنارت از روز نخست. نه فرزند خوبی شدم نه دوست خوبی . نه یار خوبی نه همسر خوبی .پدر خوبی نیز نخواهم شد. تمام سرمایه ام در یک سالن نمایش ختم می شود. آن روز که چشم بسته بودم و تو پیدا بودی.

يه هو يه موجي اومد و قايق و كند از اسكله
قايقه بعد آواره شد، الان يه عمره تو گله

تو بند دل، سلول عشق، حبس نگاتو مي كشم
ولي بازم رو ميله هاش عكس چشاتو مي كشم

آي قصه ي بي سر و ته، شعر بدون قافيه
براي مرگ اين صدا، نبودن تو کافيه

اسكله ي ناز  چشات، حريم امن قايقم
تو ساعت يه ربع به عشق ،عقربه ي دقايقم

دل مي گه دستاي تو رو به صد تا دنيا نميدم
هر وقت كه يارم تو بودي بي كسي رو نفهميدم

نگران خودم هستم. اینجا جای ماندن نیست دیگر. هیچ چیز به این زودی ها درست نمی شود وبزرگترین افسوس  روزی ست که می خواهی ولی نمی توانی و به یاد می آوری روزی را که می توانستی ولی نخواستی.باید رفت.چگونه را نمی دانم. و اگر نتوان رفت پس به ناچار شروع  باز فرو رفتنی ست .

تقويم 

به آن موسم که در من معنايي ناپديد مي‌شود
زنی در خيابان پرسه مي‌زند،
مي‌گذرد از تصوير برگ‌ها، بوق ما‌شين‌ها.

صبح است و زنی برگ‌هاي گلدان را دستمال مي‌کشد: 

مرد از پس ماهي مي‌آيد
که تمام روزهايش را روسپي‌وار سپري کرده‌ است.
تا پايان دوام ِ همه‌ي ساعت‌ها فقط يک روز مانده‌ است
يک روز که همه‌ي واژه‌هاي شاد
  از پرواز پرستوها مکدر مي‌شوند
 و تمام اندوه‌ها
 از خوشي ِ شب‌هاي سرور،
و از پس هر شراب
دردي عتيق  وجودت را پس مي‌زند.

 این روزها از خيابان که مي‌گذرم
هر تير سيماني
جوخه‌اي ست
که دارد نور را اعدام مي‌کند

 و هر عابر
ميهماني‌ست
که از ضيافت يک تشعيع ِ جنازه بر مي‌گردد. 

ما از منافذِ تنظيف آن عدالتي فرو ريخته ايم
که هياهوي گستره اش را
سر کوه‌ها جار مي‌زدند. 

چرا اين روزها را خواب نمي‌برد؟
چرا خواب مرا نمي‌برد؟

پاندول هم‌چنان مي‌گردد
در چارچوب ِ قهوه‌اي زمان.

مرا نمی بینی؟!

"سید علی صالحی - با صدای خسرو شکیبایی"

باید روزها عبور کنند.باد بوزد.شب سرازیر شود.

آن شاعر فقید در سخنان فکاهی اش وقتی برگ های سرخس  چروک خورده بودند و ندامتگاه نیستان مولوی را تحقیر می کرد .

برای پدر که اول پاییز آمد و آخر پاییز رفت.

Seems like it was yesterday when I saw your face
You told me how proud you were, but I walked away
If only I knew what I know today, ooh, ooh

I would hold you in my arms, I would take the pain away
Thank you for all you've done, forgive all your mistakes
There's nothing I wouldn't do to hear your voice again
Sometimes I wanna call you but I know you won't be there

Oh, I'm sorry for blaming you
For everything I just couldn't do
And I've hurt myself by hurting you

Some days I feel broke inside but I won't admit
Sometimes I just wanna hide 'cause it's you I miss
And it's so hard to say goodbye when it comes to this, ooh

Would you tell me I was wrong? Would you help me understand?
Are you looking down upon me? Are you proud of who I am?
There's nothing I wouldn't do to have just one more chance
To look into your eyes and see you looking back

Oh, I'm sorry for blaming you
For everything I just couldn't do
And I've hurt myself, oh

If I had just one more day
I would tell you how much that I've missed you
Since you've been away

Oh, it's dangerous
It's so out of line
To try and turn back time

I'm sorry for blaming you
For everything I just couldn't do
And I've hurt myself
By hurting you

غم غریب کدوم غروبی که عطر پاییز گرفته بوی تنت...



دوباره تابستان دارد تمام می شود و دوباره یک غم ماهانه در من بالا می آید. حالا که تنها هم هستم و همسرم رفته به سفر. آنجا بیرون پنجره جان آدم است که برب باد می رود و خیابان دیگر خیابان نیست خون زار است و کشتارگاه. اما من هوس کرده ام بشینم و دیوانه وار داریوش گوش بدهم. مثل همان نوجوانی سیاه و دوست داشتنی ام. به این مدت که فکر می کنم می بینم پس از مدت ها می توانم کمی خودم را دوست بدارم فقط کمی. شاید بتوانم دست هایم را ژشت شانه هایم بگذارم وقتی نشسته ام و دو مردمک سیاه چشمم خیره به جایی جدا از اینجا هستند. تنم برای توست. همه این دنیایم. مثل همان کلیشه ی معروف شمع. ای نشد. در قاموس ما هنوز عشق همان معنای سوختن را می دهد. وای باران...شیشه پنجره را باران شست.
آنجا پشت دیوار دنیای فاسدی ست. شاید همین فاسدها باعث شده اند که من کمی احساس بهتری داشته باشم نسبت به خویشتنم. که چقدر خوب که من اینجا در مقام آزرده گان هستم.
"بگذار پس من هرگز کسی نداند"...شاید این خستگی است و خمودگی که مرا اینچنین ترحم انگیز ساخته که با انگشتانم سمفونی شکستگی ام را می نوازم آرام آرام. مبتدیانه و سرخود.
و باز مادر که نیست. و همسر که نیست. و دوست که نیست. و خویشتنم که خالی ست.

Powered By
  BLOGFA.COM